Şiirler, Hikâyeler ve Sohbetler

bağışlanmak dileği ile..

Fri, 06 Nov 2009 07:07:00 +0200

ÜÇ YIL SONRA

söylenebilen VASİYET

diye başlıyor bundan sonraki bölüm...
Ve pek de iç açıcı olmayan, ama ibret alınacak pek çok olaylarla devam ediyor..
Mecburi olmayan ancak gerekli görülen bir molaya ihtiyacım var.. Bu, asla duygu istismarına yönelik bir nazlanma değil.. Zaten hepiniz tanıdınız beni, böyle bir davranış sergilemeyeceğimi bilirsiniz..

Bu, kısa süreceğini umduğum molayı, 'Bir tavsiyeyi haklı buluşum' ve 'artık "keşke" leri söylemek istemeyişim' diye özetleyebilirim sizlere..
Yaşanmışı benimle birlikte yaşayarak beni yüreklendiren siz dostlara sözüm var!..
O bölümler mutlaka yayınlanacak otomatik olarak programlanan tarihlerde..

Veya başka bir şeklide mutlaka sizlere ulaşacak!.

Eski günlerde yazdığım bir şiirimdi "zaman".. yeniledim mi demeliyim güncelledim mi??? ya da gereksiz kaldı bazı satırlar, mı olmalı izahım?
Sevdiğim son haliyle bir kere daha sunmak istedim sizlere..

"ZAMAN"

29 EKİM.. CUMHURİYET BAYRAMI

Thu, 29 Oct 2009 06:14:00 +0200

CUMHURİYET, benim, senin, milletimin ve Vatanımın
varolma sebebi..
BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN dostlarım.

''Türkiye!
Atatürk'ü Allah'a borçlusun..
Geriye kalan her şeyi de Atatürk'e..."

DANIEL DUMOULIN

(HEPİMİZ Daniel Dumoulin’iz) BUGÜN!!!

Şili'nin başkenti Sandiago'da belediye, ülkesinde yaşayan
kişilerin örnek alması için bir parka üzerinde Atatürk'ün
sözlerinin yer aldığı rölyefini yaptırdı..

Rölyef ve rölyefin bulunduğu anıt duvarın üzerindeki yazıda İspanyolca, "Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu, vatanının fedakar ve sadık hizmetkarı, benzeri olmayan kahraman, insanlık idealinin canlı emsali...
Bütün hayatını Türk Milletine vakfetmiş, milletine kendi ruhunu, ateşini vermiştir. Hatırası milletinin ruhunu ateşli tutan sönmez bir meşale olarak yaşamaktadır"
sözleri yazılıdır.

*******

.. ( devamı )

Mucize sanılan.. (albümdekiler -7-)

Fri, 30 Oct 2009 07:07:00 +0200

Bir gün komşuları Dürrin’in annesi Huriye hanım, koşarak, alı al, moru mor geldi ve duyulmasından korkar gibi kısık bir sesle kızının yani Dürrin’in hamile olduğunu söyledi. Bu bir mucizeydi! Yedi yıl aradan ve bunca dualardan adaklardan sonra, demek ki Tanrı bu ailenin mutluluğunu tamamlamaya karar vermişti.

yazmazsam çatlarım!!

Sun, 20 Sep 2009 13:46:00 +0300

Eyvallahâbi..
Ay yazmazsam çatlarım.. "Albümler"
in arasına yakışsa da... yakışmasa da J

Düşünebiliyor musunuz, bir ülkenin sağlık bakanı grip olmamak için öpüşmeyin sarmaşmayın eyvallahâbi deyin (tabii sağ el sol meme üstüne iki tık durumunda) demiş... Saçımı başımı yolasım geldi.. Bu adam doktor olmalı yani olması gerekli pek bir bilgim yok kültürü hakkında . Ve bir doktor olarak (sahi gerçekten doktor mu değil mi? Vallahi bilmiyorum.. ) eğer doktorsa uzman olması gerek bir de üstüne üstlük.. ve bir de onun üstüne tüy misali bakan!! Ve bu adam “eyvalla.. ( devamı )

molla beyin mahdumu.. (albümdekiler -6-)

Fri, 23 Oct 2009 07:07:00 +0300

  1880-1890 yılları arasında, Ermeni zulmünden kaçan yüzlerce aileden biri de, Molla beyin ailesiydi. Batum’un kuzeylerinden, Nartel dağlarının eteklerinden kaçıp Osmanlı topraklarına sığınan pek çok mülteci ailesinden biriydiler..
                           Eşi Suphiye hanım, iki kızı (Asiye, Nuriye) iki oğlu (Emir, Serhan) ile geceleri yol alarak; gündüzleri zaman zaman derelerin içinde sırt üstü yatıp, ağızlarına aldıkları kamışla nefes almaya çalışarak; yakaladıkları Türk, Gürcü, Çerkes ayırımı yapmadan herkesi katleden, açtıkları çukurlara doldurup üzerlerine benzin ya da gaz yağı dökerek yakan Ermenilerden saklanarak yol alıyorlardı. Aylar süren bu hayat-memat savaşından sonra, sınırı geçip Osmanlı topraklarına girebilen çok az sayıdaki aileler mülteci olarak Artvin’in kasabalarına ve o zamanlar nahiye olan Ardanuç’a yerleşmişlerdi.
                Molla beyin ailesi, uçsuz bucaksız topraklarını, içindeki göz ka.. ( devamı )

ufuk çizgisi.. (albümdekiler -5-)

Fri, 16 Oct 2009 08:48:00 +0300

Burnuna tutulan keskin bir koku ile gözlerini açtığında, evindeydi ve üç kızı da başında ağlıyordu. “İyiyim korkmayın” dedi kendisi için ağladıklarını zannederek. Büyük kızı hıçkırarak “Anne, babamız,... yaşıyormuş,... Ardanuç’daymış öyle mi?” diye sorunca, yıllardır saklayıp biriktirdiği göz yaşlarına yol verdi. Dördünün birbirine karışan hıçkırıkları, Tanrı’ya ulaşan şükür duaları gibi gece boyu sürdü gitti..

Bir hafta sonra İstanbul’dan Hopa’ya giden Tarı vapurunun güvertesindeydiler. Herkes, bil&a.. ( devamı )

yaşam savaşı.. (albümdekiler -4- )

Fri, 09 Oct 2009 07:07:00 +0300

Dönüş yolu bir semt pazarının içinden geçiyordu. Orada bir tezgâhta elişleri gördü. Masa örtüleri, danteller, gecelik yakaları.. Fiyatını sordu ve cevabı duyunca bağırmamak için eliyle ağzını kapattı. Adam aklının alamayacağı kadar yüksek bir fiyat söylemişti. O an, aklına kendi yaptığı o sanat eseri iğne oyalarını ve dantellerini değerlendirme fikri geldi. O narin yapılı, bir zamanlar kocasının hanım sultanı, artık hayatla mücadeleyi ve aç kalmamanın yollarını öğrenmişti.
Önceleri tığ işi ve dikiş-nakışla, gelinlik kızların çeyizlerine konmak üzere, yatak takımlarına elde beyaz işler yaparak kazandıkları para ile karınlarını doyurmaya çalıştılar. Sonra, o göz nuru güzellikleri de satın a.. ( devamı )

Kayıp.. (albümdekiler -3- )

Fri, 02 Oct 2009 08:02:00 +0300

KAYIP..

Kocası gideli bir yılı geçmişti. Bazı asker aileleri askerlik şubelerine gidip haber alıyorlardı. O da, bir haber alma ümidi ile askerlik şubesinin yolunu tuttu. Mahşerî bir kalabalığın arasına katılıp herkesin okumaya çalıştığı kâğıtların asılı olduğu duvara yaklaştı. Ağlayıp bağrışanlar haykıranlar arasından listelere baktı, baktı ve olduğu yere beton zemine yuvarlandı..
Nasıl ayıldı, kim yardım etti hatırlamıyordu. Sevgili kocasının adı “Kayıplar Listesi”ndeydi!. Kalktı, kendine çeki düzen verip binadan içeri girdi. “Bir yetkili” diyordu içinden, “bana anlatsın bakalım bu ne demek?.”

NOT vermek!

Sat, 19 Sep 2009 12:38:00 +0300

Not vermenin mesleğimle yakından uzaktan bir ilgisi yok. Not vermek, benim defterimde, sadece “bilgi”si olanla sınırlı değil.. Hatta bilgi ile ilgili bile değil.. Not vermek, çok farklı benim lügatimde. Bir insana güzel, bilgili, başarılı, vs, vs. olduğu için not verdiğim olmuştur mutlaka ama bu, gerektiği içindir, ya da söz gelişidir. Bana başlık attıran "not vermek" , yani benim karakterime uygun, gönlüme yakışır anlamda not verişim insanların karakterleri ile ilgilidir.. Dağ gibi söylediklerinin ardında durmaları ile ilgilidir.. Söylediği sözler çirkin, veya sarfettiği, küfür de olsa “ben ettim.. “ diyebilmelidir.. “hata ettim” veya “iyi ettim” gibi izahı sadece o kişiye aittir..

Yani uzun uzun anlatmaya gerek kalmadan söylemek istediğim, “tavır” dır “tarz” dır bir insana vereceğim notu belirleyen.. O kişiyi sevip sevmemem hiç önemli değil. Hatta ikrah etme raddelerinde olduğum kişilere de verebilirim insanca bir tavır sergilemişse en yüksek notumu.. Ya da en sevdiğim kıyamadığım biri de olsa, yüreğim parçalansa da, insanlığımdan utandıran bir tavrı karşısında

harp !... (albümdekiler -2-)

Thu, 24 Sep 2009 07:47:00 +0300

ayrılığın adı...