Gıcırtı!!
Düşüncelerimin dibinde ya da hayâllerimin doruklarındayken; uykularımın gayya kuyusunda veya geçmişin loş yıllarında dolaşırken, bir anlamda tam duygularımla hesaplaşırken, ne zaman sanki bir kapı gıcırtısı duysam, o en derin uykudan uyanırım..
Biri giriyor diye değil, biri daha gidiyor diye! . O an, duygularımın ekranında her şey silinir, görüntüler sıfırlanır..
Nicedir gönül kapımı ihmal ettiğimi yeni yeni farkettim.. Bakım istediğini... ilgi istediğini... ikramın sevgi olduğunu unutmuşum.. Halbuki bugüne kadar ne tekmeyi vurup izinsiz giren olmuştu, ne de gizlice sıvışan.. Gittikçe bir gönül sızısına dönüşen gıcırtı artınca, baktım ki kapı kırık.. kilit paslı!!
Nice fırtınalar yaşanan kavuşmasız ayrılıkların her sene-i devriyesinde, eklenen yüklere dayanamayan kapı kırılınca, duyguları kalbe bağlayan rezeler de paslandı demek.. Bu yüzden midir bilemem, ne zaman “yâd” etmeye kalksam kapı ardındakilerini, bir gıcırtıdır başlar.. bitmez!
Bu gece de öyle oldu. Yeni evimde, yerleş/tir/me sırası çekmecelere gelmişti.. Artık pek güvenemediğim aklımda kalmaz diye korkumdan, tekrar okunmasını istediğim, beğendiğim bazı yazılardan tutun da, o an aklıma gelen ve kaydedilmediğinde uçup giden önemli notlarıma varana kadar neler varsa... ödenmiş taa 4 sene öncesindeki makbuzlardan, düğün davetiyelerinden bayram tebriklerine kadar.. Güle güle dedim hepsine ve kendime güle .. güle boşalttım temizledim çekmeceleri..
Sonra.. sıra albümlere geldi !. Benim çalışma odamda duvarlar albüm görevi görür.. yani bir fotoğraf galerisi gibidir odam.. sayfaların arasında havasız kalmasını istemediklerimle ne zaman göz göze gelsem bana gülümsediklerini hissederim.. Ama bu gece albümde unuttuklarımı bulunca, her birini çıkartıp öpüp bağrıma bastıkça, hiç görmediğim kalpaklı dedem Hıfzı hafız Ali ile konuştukça.. Udî anneannem eğildi kulağıma bir şeyler fısıldadı!!! “bizi duvara asma.. bizi yaşat...” dedi.
O gece, gecenin bir yarısı gıcırtı başlayınca, baktım tamiri artık mümkün değil, söküp attım gönül kapımı.. Gençlikte, sınır kapısı gibi her gelen girmesin, girip girip sonra çekip gitmesin diye kilit üstüne kilit vurduğum o kapı yok artık.. Artık bundan sonra yol geçen hanı gibi kapısız gönle girmek isteyeceklerin olacağını da zannetmiyorum zaten.
Kalanlar gitmesin yeter.. O albümde kalanları anlatmaya, belki böylece yaşatmaya gücüm yetsin yeter..
Anneanneme söz verdim! 