Þiirler, Hikâyeler ve Sohbetler

ÜÇ YIL SONRA

 söylenebilen VASÝYET



diye baþlýyor bundan sonraki bölüm... 
Ve pek de iç açýcý olmayan, ama ibret alýnacak pek çok olaylarla devam ediyor..
Mecburi olmayan ancak gerekli görülen bir molaya ihtiyacým var.. Bu, asla duygu istismarýna yönelik bir nazlanma deðil.. Zaten hepiniz tanýdýnýz beni, böyle bir davranýþ sergilemeyeceðimi bilirsiniz..

Bu, kýsa süreceðini umduðum molayý, 'Bir tavsiyeyi haklý buluþum'  ve 'artýk "keþke" leri söylemek istemeyiþim'  diye özetleyebilirim sizlere..  
Yaþanmýþý benimle birlikte yaþayarak beni yüreklendiren siz dostlara  sözüm var!..
O bölümler mutlaka yayýnlanacak otomatik olarak programlanan tarihlerde..
 
Veya baþka bir þeklide mutlaka sizlere ulaþacak!.


Eski günlerde yazdýðým bir þiirimdi "zaman".. yeniledim mi demeliyim güncelledim mi???  ya da gereksiz kaldý bazý satýrlar, mý olmalý izahým?
Sevdiðim son haliyle bir kere daha sunmak istedim sizlere..

"ZAMAN"


Albümlerde,
zamanla silinip yýrtýlan
fotoðraflar býraktý aklýma “zaman”..
Zamanla görüntüleri sarartan,
sonra bir bir fotoðraftakileri azaltýp
yalnýzlýklarý çoðaltan “zaman”..
Açýk olunca zarar gelmez sanýlan
nice yaralara,
acýmasýzca basýlan tuzdur “zaman”..
Yalnýzlýðýn Allah’a mahsus olduðu söylenir de,
sýra yalnýz yatmalara gelince
baþýný dayadýðýn omuz olur “zaman”..
Çünki,
‘þu an’ýn ve ‘sonsuz’un failidir “zaman”..
Yeni’yi eskimiþ,
körpe’yi kocamýþ yapan,
dayanýlmaz sanýlan nice acýlarý,
kavuþmasýz ayrýlýklarý unutturan
ve
albümlerdeki tebessümleri bile solduran
FAÝLÝ MEÇHUL BÝR GÖLGEDÝR ZAMAN..

Eyvallahâbi..
Ay yazmazsam çatlarým.. "Albümler"
in arasýna yakýþsa da...  yakýþmasa da  J

Düþünebiliyor musunuz, bir ülkenin saðlýk bakaný grip olmamak için öpüþmeyin sarmaþmayýn eyvallahâbi deyin (tabii sað el sol meme üstüne iki týk durumunda) demiþ... Saçýmý baþýmý yolasým geldi.. Bu adam doktor olmalý yani olmasý gerekli pek bir bilgim yok kültürü hakkýnda . Ve bir doktor olarak (sahi gerçekten doktor mu deðil mi? Vallahi bilmiyorum.. ) eðer doktorsa uzman olmasý gerek bir de üstüne üstlük.. ve bir de onun üstüne tüy misali bakan!! Ve bu adam “eyvallahâbi” deyin grip olmamak için diyor!!!   Sonra da 500 tl (yani benim için hâlâ 500 milyon!) adam baþý DOMUZ gribi aþýsý olunmasý gerektiði konusunda halký galeyana getirecek nitelikte korku salýyor.. Yok þu kadar ölü... yok  þu kadar vak’a... 2010 yýlý facia yýlý olacak türden... 

Adam baþý 500 liradan hesap edin kaç milyon aþý getirtilmiþ ???? En merak edilen de maliyeti nedir ???  Kim getirmiþ???? Kime getirttirilmiþ???? Who saðlýk teþkilatý ile mi anlaþýlma yapýlmýþ??   huuuuu??? Hangi firmadýr neyin nesidir fenerli deniz bitti de ampullü kara mý göründü???? !!..

Aklý baþýnda olan biri beni bi aydýnlatýversin yaa...

 Ben çok aptal, çok fesat, çok münafýk bir insan olabilirim.. Zaten bu bakan, ülke çapýna keneden korunmak için,  paçalý tavuk misali paçalarýnýzý çoraplarýnýzýn içine sokun dediðinde de benzer tepkiler vermiþtim.. Herkes kendini mizah ve karikatür yarýþmasýnda zannettiði o günler geride kaldý gelecek yaza kadar...  o zamana kadar kim öle kim kala kýrýmdan... kongodan... Þimdi ölümler domuzdan!!  olacak diyor bakan..

500 tl verip aþý olamayacak milyonlara bakmadan!

 **

Bugün hiç keyfim yokken gazetede okuduðum bir hýrsýz haberi  kahkahalarla gülmeme sebep oldu... Bir yakalasam o hýrsýzý.... ÖDÜL VEREBÝLÝRÝM!!

Beyoðlundaki tarihi Ebul Fadýl Mehmet efendi camiine girmiþ hýrsýz/lar... Çinileri... deðerli tarihi eserleri... halýlarý... ve bilemediðim ama tahmin edebildiðim pek çok deðerli eþyalarý býrakýp, imamýn megafonunu ve  ses sistemini çalmýþ/lar!!! 
 Büyük bir anlayýþ ve sempati ile tüm hoþgörü kanallarýmý açýp dua ettim hýrsýza iyi mi??? Caný yanmýþ olmalý garibimin diye düþündüm!!!  Damdan düþen kim varsa benim gibi,   ne demek istediðimi anladýðýna eminim..

Ödüle gelince... bulsam o sevimli hýrsýzý, kaset-CD-plak... vs. ne varsa rock müziðine ait, vermeyi düþündüm.. Kursun ses düzenini, versin hoparlörlerin yönünü imamýn evine doðru... açsýn sonuna kadar volümü... Bassýn düðmeye!  J

               Not vermenin mesleðimle yakýndan uzaktan bir ilgisi yok. Not vermek, benim defterimde, sadece “bilgi”si olanla sýnýrlý deðil.. Hatta bilgi ile ilgili bile deðil.. Not vermek, çok farklý benim lügatimde. Bir insana güzel, bilgili, baþarýlý, vs, vs. olduðu için not verdiðim olmuþtur mutlaka ama bu, gerektiði içindir, ya da söz geliþidir. Bana baþlýk attýran "not vermek" , yani benim karakterime uygun, gönlüme yakýþýr anlamda not veriþim insanlarýn karakterleri ile ilgilidir.. Dað gibi söylediklerinin ardýnda durmalarý ile ilgilidir.. Söylediði sözler çirkin, veya sarfettiði,  küfür de olsa “ben ettim.. “ diyebilmelidir.. “hata ettim” veya “iyi ettim” gibi izahý sadece o kiþiye aittir..

              Yani uzun uzun anlatmaya gerek kalmadan söylemek istediðim, “tavýr” dýr “tarz” dýr bir insana vereceðim notu belirleyen.. O kiþiyi sevip sevmemem hiç önemli deðil. Hatta ikrah etme raddelerinde olduðum kiþilere de verebilirim insanca bir tavýr sergilemiþse en yüksek notumu.. Ya da en sevdiðim kýyamadýðým biri de olsa, yüreðim parçalansa da, insanlýðýmdan utandýran bir tavrý karþýsýnda  -0- dýr  notum..

                Ve bunca yýl bu not veriþim,  kendimi kendi gözümde hiç küçültmedi.. Yani bir caniye veya haine katil olduktan veya ihanet ettikten sonra vermedim notumu çünki.. Çok önceleri, “adam” sanýldýðý süreçte.. Ýnsanlýktan nasibinin olmadýðýný anlayýp verdim notumu!

            Yani, demem o ki,  bir kiþinin romanlar yazmýþ olmasý... kendini üstün bir edebiyatçý zannetmesi... veya bir sanatkâr edalarý ile dolaþmasý..  elinde palet veya çalmayý beceremediði bir enstrümanla seyahatler yapmasý..  herkesi aptal kendini akýllý zanneden zavallý bir siyasetçi olmasý beni hiç yanýltmaz.. Ben notumu verdim mi bir adama olay bitmiþtir!

            Oldum olasý sevmediðim, ve gördüðü itibarý hakettiðine asla inanmadýðým bir kiþi,   þehzade efendinin uðurlanýþýnda, “cumhuriyet belâsý olmasaydý...” gibi bir lâf etmiþ.. Ainesi iþtir kiþinin... deyip geçiþtirmek üzereyken aklýma üþüþen küfürleri...; a-a bir de ne göreyim, en iðrenç en basit þekli ile “inkâr” etmiþ söylediklerini!! Nasýl “cuk” oturmuþ ama... nasýl yakýþmýþ!... bu tavýr bu tarz,  gönül gözü de görmeyen insana..

Notu hiç deðiþmeyecek  biriydi anlatmaya çalýþtýðým.. Üzülerek sayfamda yer veriþim, deðer veriþimden deðil, onun deðersiz kabul ettiði cumhuriyet için canýmý verecek oluþumdan..

 Bugün 17 eylül... Yýllar yýllar önce... týpký bir masalýn “bir varmýýýýþ... bir yokmuuuuþ” u gibi... sizin beþikleriniz týngýr mýngýr sallanýr iken.. bu ülke, ülkesinin baþbakanýný astý!  

Babam ona hayrandý.. varýný yoðunu hiç bir menfaat gözetmeden onun kurduðu parti uðruna harcadý.. Tek kelime ile ona taptý..

Onun ölümünden sonra boynuna ince siyah bir kravat taktý sembolik bir ip yerine.. ve 20 yýl onu hiç çýkartmadý.. O ip gibi boynuna geçirdiði kravat, allaha inancý sonsuz olan babamýn yapýlana isyanýydý..

Yirmi yýl her 17 eylülde evimizde kuran okundu.. her 17 eylülde Samsun’daki camilerin pek çoðunda babam tarafýndan mevlüt okutuldu..

Tek derdi ve annemle paylaþýrken duyduðum üzüntüsü, ölümünden sonra bu unutamadýðý insaný biz evlatlarýnýn unutup dua okutmayacaðýmýz korkusu idi..

Ve babam, 23 yýl sonra  eylül’ün 17 sinde öldü!

Þimdi her yýl,  her 17 eylülde,  ona ve onun sevdiklerine, ve tüm sevdiklerime dua ediyorum..

Bu enteresan bulduðum kavuþmayý sizlerle paylaþtýðým için beni hoþ göreceðinizi umuyorum..  

Çoðu zaman odamda meþgulken, biraz uzaktan, derinden ve boðuk boðuk “pat”.. “pat” sesleri duyduðum zaman hemen burnumu cama yapýþtýrýp veya balkona çýkýp tam 180 derece geniþ ve nâmütenahi bir manzara sunan ufka bakýyorum.. hah iþte.. ileriden ve hayli uzaktan havai fiþekleri görüyorum. Oldukça cýlýz öyle havalara kadar fýrlamýyor ve 10-15 pat pattan sonra bitiveriyorsa ve saat de 10-11 civarý ise, anlýyorum ki bir zengin veledinin pipisi gitti!!!.

Daha geç saatlerde, 12 den sonra ve 20-30 arasý pat patlar olunca, ve sonlarýna doðru bitimine yakýn 3-5 adet çok yukarýlara fýrlayan iç içe rengarenk “güm- güm” diye atýlýyorsa fiþekler,  anlýyorum ki, gençten birileri evlendi evliliði matah biþey zannedip (neyse ki konu bu deðil) paralarý da bu kadarýna yetti... veya dayý amca vs. aile büyükleri hafif bir görmemiþlik havasý içinde yaðenlerine kýyak çektiler..

Amma, ve fakat... gece yarýsýný hayli geçkin bir saatte pat-patlar hiç duyulmadan “güm”..”güm”... “güm” diye yeri göðü inletiyor, camlarý titretiyor ve istanbul anadolu yakasýný gündüze çeviriyorsa havai fiþekler, o zaman anlýyorum ki, büyük bir adam(!) ýn ya büyüyecek bir veledi , ya da çirkin bir kýzý, veya boþ bakýþlý koca göbekli oðlu evleniyor... dolarlar havalarda uçmakta... güm güm ben diyeyim 50 siz deyin 100 havai fiþek sonu gelmeyecekmiþ gibi ortalýðý renk cümbüþüne çeviriyor.. Hele hele eðer... fenerbahçe þampiyon olmuþsa...  hatta hatta en kýytýrýk bir takýmý bile yenmiþse, ayný cümbüþ aynýyla vaki olmakta...      idi !.

**
            Bugün bu güzel evimde son akþamým.. son gecem..  Az önce benim gidiþime aðlar gibiydi gökyüzü..  Bir iki damla akýtýp sakladý yaþlarýný beni üzmemek için.. Ve mahcûp bir güneþ,  kýpkýrmýzý al al.. veda edip battý gitti üsküdar üstünden... Çamlýcadan esen rüzgar hep böyle sert miydi yoksa gidiþime mi kýzýp üþütüyor beni bu kavurucu sýcak yaz akþamý anlayamadým..

         Yarýn taþýnýyorum..  Lâzým olabileceðini düþünüp sakladýðým hiç bir þeyi götürmüyorum . Bunca zamandýr lâzým olmamýþ baktým..   bundan sonra da zaten lâzým olmaz dedim!!!  Konu komþuma verdim pek çoðunu.. bir bölümünü büyük bahçenin kapýsý önüne dizdim, üzerine “ihtiyacý olan alsýn” diye yazýlý bir karton iliþtirdim.. 
.. Þimdi,  piyanomun önünde yarýn taþýnacak bir kaç koli var sadece.. Ömrümün en az kolili taþýnmasý bu..  Bu "az"larýn içinde kimsenin taþýyamayacaðý kadar aðýr bir tarih taþýdýðýmý söylesem kim inanýr ? 
  ..
Ve deklânþöre basarken, önüne vinç dayanmýþ  güneþin son akþam bana neler anlattýðýný yazsam, .. 
                 
                             

taþýndým bugün..
ve taþýdým yine
kutulara doldurup seni..
artýk
yeni evde
üstüne
hiç gölgen deðmemiþ duvarlarý
boyatabilirim.. 

Telefonda yanlýþ anlamýþ adýný.. “Emir” dendiðini zannettiðinden, devamlý olarak “emir bey” diye hitap ettiðinde, yaþlý  kibar adam nazikçe “cemil” diye düzeltiyordu.. Kadýn konuþmasýný kesip “afedersiniz” dedi ve ekledi.. “benim  unutamadýðým bir öðrencimin  adý da Cemildi.. artýk unutmam adýnýzý 83 cemilden hatýrlarým”   “a-aa dedi yaþlý adam benim de okulda numaram 83 idi”..  Ve o yaþlý, o hatýralara sadýk, geçmiþi dün gibi hatýrlayan hafýzasý ile tam anlatmaya baþlýyordu ki, iþi acele olan kadýn biraz otoriter bir sesle “evet Cemil bey, konu olan ev satýlýk mý kiralýk mý?” diye sorarak orada oluþunun nedenini hatýrlatmak istedi.

            Ama yaþlý adamýn aralanan geçmiþ kapýsýndan gördüklerini anlatmadan durmaya pek niyeti yoktu. “boyum kýsa diye çok üzülürdüm orta okuldayken,  ama hiç unutmam müdüre haným beni izcilerin önünde yürütüp trampetlerin þefi yapmýþtý” dedi.. Kadýn, anlatýlan sanki çok ilgisini çekmiþ gibi görünme çabasý sergileyerek “yaa ne enteresan” diyerek bir an önce þu bilgisayarda bir türlü bulamadýðý allahýn cezasý ev konusuna dönme yollarý ararken, ..birden, 40 yýl önce barakadan bozma o okuldaki 83cemili  trampetlerin önüne þef yaptýðýný hatýrlayýverdi... Kafasýný kaldýrýp,  pür dikkat açýk bilgisayardan ilânlarý inceleyerek, tavsiye ettiði bir evi bulmaya çalýþan yaþlý adamý incelemeye baþladý.. “yok artýk daha neler” diye geçirdi içinden.. Bu yaþlý adam, o sevimli haþarý 83cemil olamaz... Hem yanlýþ hatýrlamýyorsa o çocuðun sol tarafýnda tam gözünün altýnda bir gamzesi vardý..

              Ýþte tam o sýrada yaþlý adam koltuðunu döndürüp, bilgisayarý da çevirerek bulduðu evi kadýna gösterdi. Gevrek gevrek gülüyordu  nihayet aradýðý ilâný bulabildiði için ,  tam sol gözünün altýndaki gamze çukuru ile.. sevimli.. yaramaz çocuk... 83Cemil !..  

            Nasýl küçüldü nasýl çocuk oluverdi þimdi bu yaþlý adam birden bire diye düþündü. Bulamadýðý ilân için, ses tonuna azarlama soundu ekleyerek konuþtuðu bu “yaþlý” adam, nasýl oluyor da birden bire böyle sevimli, muzip,  ak saçlarý karýþtýrýlasýca bir çocuk oluyordu?..  Kim bilir nasýl bakýyordu hafýzasýndaki çocuk olan  yaþlý adamýn yüzüne ki, adam, “iyi misiniz? Hanýmefendi ne oldu?” dedikten sonra belki bir kolonya almak için ayaða kalkma hamlesi yapýnca “otur” dedi kadýn usulca.. Ama bu,  “günaydýn” dan sonra söylenen “otur” a benziyordu.. Yaþlý adam bir çocuk ürkekliði ile oturdu ve dikkatle kadýna bakmaya baþladý..
Þimdi, sýnýfta masasýnda oturan öðretmenine, leblebi yerken yakalanan 83 cemil gibi bakmaktaydý!..

Ýçerideki kapýsý açýk ofiste çalýþanlar, daha az önce ismini bile doðru bilmediði bir adama böyle evlat gibi sarýlan kadýnýn neden aðladýðýný anlayamadýlar..
  

                
huzurlu bir ev...

Bir binanýn,  kapýsýnda  çatýsýnda veya  duvarýnda ne zaman “huzur evi” yazýsýný okusam huzurum kaçar.. Zamanlý zamansýz gizli ya da aleni oralarý ziyaret ettiðimde, aklýma esip kollarý dolu, veya aklýma gelip öylesine bir iki kitapla gittiðimde, içlerinde bir tek huzurlu kiþi görmediðim huzur evleri.. Dimdik durandan, artýk eðik bile duramayana kadar.. hiç dile getirmeseler bile  sabit bir þekilde kapýya odaklanan gözleri ile gelecek olanlarý bekleyenlere kadar.. Hâlâ genç ve dinç olduklarýný kanýtlamaya çalýþan delikanlý dedelerden, yaþlýlýktan ihtiyarlýða zorlu bir yumuþak iniþ yapan nenelere kadar... içlerinde bir tekinin yüzünde huzur pýrýltýsý görmedim..

O nedenle hep düþündüm..  ve bir gün ne yapacaðýmý bilemeyek kadar çok param olursa yurdun her yerinde bu tip evler açýp adýný “dinlenme tesisleri” veya “huzurlu ev”  koymayý kafama koydum!.  Bundan 7- 8  yýl önce bir öðretmen arkadaþýmla buluþtuk Ýzmir’in efes otelinde..    Kendisi Narlýderedeki bir huzur evini görmeye ve beðenirse oraya yerleþmeye karar vermiþti.. Güzel pýrýl pýrýl bir gün atladýk arabasýna yola revan olduk.. Ýçimi saran kara bulutlarý kovamadan hafif bir yokuþtan çýkýp çok geniþ alana kurulu tesisin ana kapýsý önünde durduk.. Baþýmý huzursuzca kaldýrýp “huzur evi” yazýsýný aradýðýmda,  kapýsýnda son derece modern bir yazýlým þekli ile “Emekli Sandýðý Dinlenme Tesisleri” yazýsýný okudum.. Görmeden, içeri girmeden, bir tek kiþinin bile yüzünde beliren duyguyu okumaya çalýþmadan sevdim bu tesisi.. Benim düþündüðümü düþünmüþ olmalý ki devlet, “düþkünler evi”... “huzur evi”.... "yaþlýlar bakým evi”... gibi içinde canlý barýndýran ama mezarlýk çaðrýþtýran bir isim koymamýþ emeklilere açtýðý bu eve..

                       Nerdeeen nereye .... Hiç ama hiç aklýmda olmayan bir þey anlatýým.. Halbuki “huzurlu bir ev” diye baþlayacaktým yazýma ,  ve nihayet, kendisi eski adý "yeni" olan bir kiralýk ev bulduðumu anlatacaktým.. Týpký o dinlenme evinin  bahçesindeki gibi,  sosyal tesisleri olan ve bana ilk gördüðüm an “huzur” veren bu siteyi anlatacaktým..
                    Beynimdeki farklý bir duygu çarpýþmasýný kaleme aldým farkýnda olmadan.. Hafýzamda kalan,  biraz buruk ama içinde tek hüzünlü ifade görmediðim o tesisle,  farkýnda olmadan özdeþleþtirdiðim bu siteyi..  

                        Belki inanmayacaksýnýz ama evin içini görmeden bahçesini görüp o tahta masalarda oturanlarýn yüzlerindeki derin sarsýlmaz yerleþmiþ huzuru hissedip, boþ ve çok küçük bir dairesini kiralayýverdim.  

 ...
Bu huzurlu  olacaðýna inandýðým evi bulmamda yarýmcý olan, mesleklerinin yüz aklarý Eren kardeþlere teþekkür etmem gerektiðini düþünüyorum.  

bir yoldan geçerim bazen..
seni bulacaðýmý sanýrým 
az sonra..
yol biter,
ben biterim
yine de karþýma çýkmazsýn..
                                         

 "Güçlü kadýnlar vardýr, her iþlerini kendileri halletmeye çalýþan. Anne babalarý tarafýndan böyle yetiþtirilen. Onlar kendi paralarýný  kendileri kazanmak isterler. Evdeki tüm tamirat, tadilat iþlerinden anlarlar. Bir erkeðe mecbur kalmadan da hayatlarýný devam ettirebilirler. Faturalarýný kendileri yatýrýrlar.  
Hemen hemen tüm iþlerini kendileri yaparlar. Hatta etraflarýnýn yükünü de üstlenirler.   Özgürlüðü severler, dik durmayý da, güçlüdürler çünkü...

 Âþýk olduklarýnda hissederek yaþarlar. Aþklarýna kurallar koymadýklarý gibi büyük beklentilere de girmezler. Sevdiklerine problem çýkarmazlar. Bütün gün çalýþýp durduktan sonra, akþamlarý yorgun da  olsalar, sevgilileri buluþalým dediðinde, hemencecik hazýrlanýp  sevgililerinin onlarý evden almalarýna gerek kalmadan, o her neredeyse  onun olduðu yere giderler.

 Çoðu zaman kimsenin haberi bile olmaz  yaþadýðý  sýkýntýlardan, yansýtmazlar çünkü. Para var mý, iþyerinde sýkýntý mý oldu, birine caný mý sýkýldý, hiç bunlarla yormazlar  birlikte olduklarý insanlarý. Çünki istemezler kimse ona acýsýn!.
 
 Sonra bir de bakarlar ki, bu kadar dik durmanýn ve sorun çýkarmamanýn karþýlýðýnda gerçekten de kimse onlara acýmaz. Bu durum zamanla  gelenekselleþir ve acýnmama ile sorun çýkarmama hali yaþam tarzýna  dönüþür.  Eskaza dayanamayýp sorunlarýný paylaþmaya kalksalar, bu sefer de sorunlu kadýn, kaprisli kadýn, tahammül edilmez kadýn damgasýný  yerler. Bu yüzden, terk edildiklerinde bile hiç seslerini çýkarmaz bu güçlü kadýnlar! Terk edenler de bilir onun ne kadar güçlü olduðunu ve kendileri olmadan da yaþayabileceðini, içinde yaþadýðý fýrtýnalardan  bîhaber..

Zayýf kadýnlar ise erkeðe baðýmlýdýr ve erkekler çok severler bu tip kadýnlarý.. Birinin ona muhtaç olduðunu, ve dik duranýn kendisi olduðunu görmek bir çok duygusunu okþar erkeðin...Onlara kendini erkek gibi hissettirir  bu zayýf kadýnlar .
 
 Ama, mesela fatura filan yatýramazlar, anlamazlar çünkü. Nerden nasýl yatýrýlýr onu da bilmezler. Ev ya da yemek alýþveriþi de yapmazlar, çünkü taþýyamazlar onca torbayý. Hep yorgun olurlar, bütün gün spor salonlarý, kuaför, o maðaza, bu maðaza gezerler. Akþama yemek yapmaya fýrsat bulamazlar. akþam eþleri eve geldiðinde, bugün nereye yemeðe  gidelim, diye sorarlar. En kötü ihtimal dýþardan yemek söylerler.
 Zayýf kadýnlar doðurduklarý çocuða bakacak gücü de kendilerinde bulamazlar, pamuklar içinde(!) yaþamaya alýþmýþlardýr bir kere.  Kendilerini hep altýn tepsi içinde sunarlar bu yüzden. Huysuzluk da ederler, ama  bu erkeðin hoþuna gider, çünkü kadýn ona muhtaçtýr, söylenmeyen, güçlü kadýnýn aksine, hiçbirþeyi beðenmedikleri gibi devamlý da  mutsuzdurlar. Pek teþekkür etmezler, kýskançlýk krizlerini de severler..  Kocasýnýn veya sevgilisinin hayatlarýný karartýrlar ama erkekler genelde bu  kadýnlarý asla terk edemezler. Çünkü o güçsüz, kýrýlgan bir kadýndýr.Ayrýlýrsa kurda kuzuya yem olur. Koruyup kollanmalýdýr!
 
Zayýf kadýnlar hiç çökmez, buruþmaz ve yýpranmazlar bu yüzden.

 Ve iþin ilginç yaný her zaman daha deðerli olanlar da onlardýr.  Geride kalan güçlü kadýnlar ise, tüm bunlarýn nasýl gerçekleþebildiðine ve aslýnda  güçlü olanýn kim olduðuna karar veremeden sadece seyrederler."

(resim ve yazý alýntýdýr) !.

 “Ýstisnalar kaideyi bozmaz “  diye baþlamalýyým biliyorum ama herhalde ben hep istisnasýz  ayný olanlara rastladým..!!!

-         Yani yakýþýklýsýndan tutun da, ter kokusundan odasýna girilemeyenine kadar....

-         “doðan görünümlü þahin” tanýmlamasýný hatýrlatan beyefendi görünümlü ruhu serserisinden tutunda,  (az da olsa)  arabasý olmadýðý için tam hizmet veremeyen ve mahcup olmayý hâlâ unutmamýþ janti ruhlusuna kadar...

-          Kültür düzeyi oldukça yüksek olandan tutun da anlama kapasitesinden vaz geçtim yazma kabiliyetinden bile yoksun olanýna kadar...

-         Dürüst bir çizgi takip etmenin iflasla sonuçlandýðýný bildiði halde o çizgiden þaþmayan ve camiasýnda “enayi bu abi” diye gösterilip kenarda köþede kalanýndan tutun da, insanýn gözünden sürmeyi çekenine kadar....

               -  Her meslekte o mesleði rezil eden de âbâd eden de bulunduðu bilindiði halde, bir mesleði (nasýl meslekse) el birliði ile sanki kasden bu kadar irkiltici hale getirmeye muvaffak olanýndan tutun da, saygýn bir meslekten emekli olduktan sonra hayatýnýn en büyük hatasýný yapýp bu iþe soyunmanýn piþmanlýðýný, ter olarak akýtanýna kadar...  
                Aklýma her geliþte tirereye titreye ikrah nidalarý çýkarttýðým bu çalýþma grubunu (dilim meslek demeye varmýyor üzgünüm) sevmiyorum..

                Yine de, sadece ... sadece üç kiþiyi (gördüklerim arasýnda tabii ki) muaf tutarak;  sanki ayný tornadan çýkmýþ görüntüsü sergileyen bu  EMLAKÇI larý kýnýyorum... Yok bu çok hafif kaldý.. Þöyle demeliyim... “ayýplýyorum”!.... hatta  “yazýklar olsun size “ diyorum... Veeeeeeeee..... ‘emek’  ve ‘masraf’ adý altýnda, hiç emek vermeden ve hiç bir masraf yapmadan  aldýðýnýz eþþek yükü  kadar paralar size haram olsun diyorum!!! ...  Neredeyse her emlakçý kapýsýndan çýktýðýmda “allah belânýzý versin” diyerek,  þu yaþýmda göz yaþý dökmeme sebep olanlar  için,  bu duamýn kabul gördüðünü görmeden, daðýn öbür tarafýna geçmek istemiyorum!!!!  

NEDEN MÝ?..

Bütün bunlarý  yazmama  sebep NE MÝ?...

Buyurun okuyun... “Bana çýkmaz” demeyin... Bir gün gerektiðinde hazýrlýklý olmanýz, gardýnýzý almanýz için “size de lâzým olabilir”..

Çünki:

“yemlik” tabir edilen yazýlý  veya internetteki resimli ilanlara takýldýðýnýz an bittiniz!!!

 -    Resimdeki boþ evi görmeye gittiðinizde, “o ev boþ deðil siz yanlýþ ilana bakmýþsýnýz..” dendiði için...
-    8. kat diye (tek tercih nedeniniz olduðu için) oldukça uzak bir semtte ulaþým þartlarýnýzý zorlayarak bakmaya gittiðiniz evde “boþ olan 3. kat arkadaþ 3’ü yannýþlýkla 8 basmýþ”  deyip sabrýnýzý zorladýklarý için..
-    Dubleks olan bir evin “üst katý nerede?” diye sorduðunuzda “oranýn iskaný verilmedi belediye kapattý aþaðý katý tutun” diyebilen kiþi ile muhatap olduðunuz için..
-    Krediye uygun mu diye sorulduðunda “yok bâyan buralarýn dapusu yok” diyene aðlamak yerine güldüðünüz için..
-    Beðeneceðiniz evsafta bir ev, beþ ayrý emlak þirketi tarafýndan beþ ayrý fiyatla ve beþ deðiþik açýlardan görüntülendiði için ve  bir tanesi ile irtibat kurulduðunda diðer dördü “pay” isteme telaþýna düþerek etrafýný sardýðý için..
-    Hangi semt veya hangi þartlarda olursa olsun (KÝRALIK/SATILIK) bakmaya gittiðiniz evi gösterenin elindeki sayfa sayfa senet görünümlü kaðýtlara, tek ev gördüðünüz halde sanki 5-6 ev gösterilmiþ gibi imza almaya çalýþtýklarý için.. 
-    “sýfýr” bina denen bir eve gittiðinde 27 yýllýk bir bina ile karþýlaþýnca ve sana “sýfýr ev  dedik”  diyerek seni keriz yerine koyunca fýttýrma raddelerine geldiðin için..
-  Aradýðýn telefon numaraný anýnda kaydedip, zamanlý zamansýz  arayarak hizmet  verme  gösterisi sergiledikleri için..

EMLAKÇILARI SEVMÝYORUM...

Ve diyorum ki:

BÝR KÖTÜNÜN YEDÝ  MAHALLEYE ZARARI OLDUÐU GÖZ ÖNÜNE ALINARAK VE DE BU ANLATTIKLARIM DOÐRU VE DE ÇOK CÝDDÝ BÝR SORUN OLDUÐUNDAN,  AKILDA TUTULARAK;   BU ÝÞE “MESLEK” DÝYENLERÝN KENDÝLERÝNÝ MÜÞTERÝ GÖZÜNDE AKLAYABÝLMELERÝ ÝÇÝN,  ÖNCE KENDÝ ARALARINDAKÝ AYRIK OTLARINI TEMÝZLEMELERÝ GEREK.. HATTA ÞART ! .. 

    O bir ekonomist..
    O bir ressam..
    O  muhteþem sesi olan bir müzik adamý..
    O duygularýný  þiirle anlatmayý yeðleyen bir þair..
    O aþýk bir eþ,  müþfik bir baba  ve  mükemmel bir evlât..

    Ve o insaný bambaþka alemlerde gezdiren .. bilgilendiren ..
    heyecanlandýran bir kalemin sahibi...

     O,  BENÝM ONU ARDINDAN ÝZLEMEKTEN GURUR DUYDUÐUM, 
     BENDEN  ÝLERÝ  OÐLUM...

   Tanýþmanýzý istedim..

   http://www.mistikhaberler.blogspot.com/